تبلیغات
قران كریم - آیا توسّل به پیامبر و امامان(ع) و حاجت خواستن از آنان، مؤثر دانستن غیر خدا و شرك نیست؟
  
 قران كریم
رفع شبهات دین و جواب به سوالات و متن نهج البلاغه و تفسیر قرآن
آخرین مطالب
معرفی سایت سئوقالبفا
ریاضت چند نوع است؟ كدام نوع جایز و كدام غیر جایز است؟
آوای كافی
عطش
ریاضتهایى كه در مكاتب غیراسلامى وجود دارد و باعث توانایى هایى در انسان مى شود، چه حكمى دارد؟
لیست کامل
 
آرشیو مطالب
هفته اول فروردین 1392
هفته اول فروردین 1390
هفته چهارم اسفند 1389
هفته سوم اسفند 1389
هفته دوم اسفند 1389
لیست کامل
 
پیوندهای روزانه
زندگی زیباست-باشگاه پرواز!
دانشگاه پیام نور قوچان
وبلاگ شخصی فرشید صفدری
سایت طنز | سرگرمی | عاشقانه | آموزشی | خنده و شادی هم میهن
دختر بانمک
لیست کامل
ارسال لینک برای تبادل لینک
 
پیوندها
بچه ایرونی
سایت شتا
سایت آموزش آیفون
قیمت و نرخ ارز بانک مرکزی
جاوید الکترونیک تعمیرات تخصصی
لیست کامل
 

آیا توسّل به پیامبر و امامان(ع) و حاجت خواستن از آنان، مؤثر دانستن غیر خدا و شرك نیست؟

متن سوال: آیا توسّل به پیامبر و امامان(ع) و حاجت خواستن از آنان، مؤثر دانستن غیر خدا و شرك نیست؟

متن پاسخ: پاسخ این سؤال در ضمن چند نكته روشن می‏شود:

یك. اقسام شرك‏
همچنان كه توحید اقسامی دارد، در برابر آن شرك نیز دارای اقسامی است؛ از جمله:
1-1. شرك ذاتی؛ یعنی، اعتقاد به دو، سه یا چند خدا. اما توحید ذاتی؛ یعنی، اعتقاد به یگانگی ذات خداوند.
1-2. شرك صفاتی؛ یعنی، اعتقاد به اینكه صفات خداوند زاید بر ذات او است. اما توحید صفاتی؛ یعنی، اعتقاد به اینكه صفات خدا عین ذات او است.
1-3. شرك افعالی؛ یعنی، اعتقاد به آفریننده‏ای برای هستی غیر از خداوند (شرك در خالقیت) و یا اعتقاد به موجودی كه در فاعلیت و تأثیرگذاری، مستقل از اراده و قدرت خداوند باشد (شرك در ربوبیت).
1-4. شرك در عبادت و پرستش؛ یعنی، پرستش غیر خدا، (مانند پرستش چوب، سنگ، ستاره و خورشید). شناخت این نوع شرك، متوقف بر روشن شدن مفهوم عبادت و پرستش است.

دو. عبادت و پرستش‏
«عبادت» نهایت ذلت و خضوع، در برابر كسی است كه اعتقاد به الوهیت او داشته باشیم و یا او را فاعل استقلالی و غیر وابسته بدانیم. بنابراین عبادت دو ركن دارد: 1. نهایت ذلت و خضوع، 2. اعتقاد به الوهیت یا فاعلیت استقلالی و نا وابسته.
هرگاه یكی از این دو ركن، نباشد، دیگر مفهوم عبادت و پرستش صدق نمی‏كند. خداوند خود به فرشتگان فرمان داده است، در مقابل آدم سجده كنند: «و یاد كن آن‏گاه كه فرشتگان را گفتیم: آدم را سجده كنید». بقره (2)، آیه 34. و یا فرزندان را به نهایت خضوع و تذلل در برابر والدین دستور داده است: «و بال‏های ذلت و خواری را از روی مهربانی برای آن دو [ پدر و مادر ]بگستران» اسراء (17)، آیه 24.. بدیهی است، این اعمال عبادت و پرستش غیر خدا محسوب نمی‏شود؛ و گرنه خدا امر به آن نمی‏كرد.

سه. توسّل و شرك‏
در توسّل، گاهی حاجت خود را از خدا می‏خواهیم و هنگام دعا او را به حق اولیایش قسم می‏دهیم كه حاجت ما را برآورده سازد. این روش را پیامبر اكرم(ص) تعلیم فرمود و خود نیز بدان عمل می‏كرد. كنزالعمال، ج 12، ص 148، ح 34425؛ مسند احمد بن حنبل، ج 4، ص 138. برای تفصیل بیشتر ر.ك: پرسش 19. در چنین روشی هیچ‏گونه احتمال شرك وجود ندارد.
در نوع دوم توسّل، خداوند را حاجت دهنده می‏دانیم و از اولیای الهی می‏خواهیم بر آمدن حاجت ما را از درگاه الهی درخواست كنند. در خواست دعا، نه تنها مؤثر دانستن غیر خدا نیست؛ بلكه اعتراف به این مطلب است كه تنها حاجت دهنده و مؤثر در عالم هستی، او است.
در نوع سوم توسّل به طور مستقیم حاجت خود را از اولیای الهی طلب می‏كنیم و این نیز شرك نیست؛ زیرا تأثیرگذاری آنها، به صورت غیراستقلالی و وابسته به اراده و قدرت الهی است. اسباب و واسطه‏های فیض همچنان كه در اصل وجود و بقای خویش، وابسته و قائم به او هستند، در فاعلیت و تأثیرگذاری نیز وابسته به اراده و قدرت خداوند می‏باشند. بنابراین نه توحید در ربوبیت به معنای انكار نقش اسباب است و نه اثبات نقش اسباب و واسطه‏های فیض، منافی با توحید ربوبی است. از این رو، تمسّك به آنها، منافاتی با توحید ربوبی ندارد.
بلی، اگر كسی اسباب و واسطه‏های فیض را، فاعل مستقل از اراده و قدرت خدا بداند و یا معتقد به مبدأ مؤثری در عالم هستی باشد كه خدا آن را سبب و واسطه فیض قرار نداده، دچار شرك گشته است.
بنابراین توسّل و حاجت خواستن از اولیای الهی، تمسّك به رابطه‏های فیض الهی و اسبابی است كه فاعل بودن آنان وابسته به قدرت و اراده خداوند است. در نتیجه این حاجت خواستن، شرك در ربوبیت نیست؛ همچنان كه تمسّك به سایر اسباب (مثل پزشك و دارو)، شرك در ربوبیت نیست. از سوی دیگر، چون كسی آنان را «خدا» و «اللَّه» نمی‏داند؛ بلكه تمام افتخار اولیای الهی این است كه بنده و مخلوق او هستند، شرك در الوهیت (شرك در ذات) هم نیست.
با توجه به آنچه در تبیین مفهوم «عبادت» گذشت، شرك در عبادت و پرستش نیز نخواهد بود؛ چون عبادت، خضوع و خشوع همراه با اعتقاد به الوهیت یا ربوبیت معبود است. بنابراین هیچ‏كدام از اقسام شرك، بر این نوع از توسّل، صدق نمی‏كند.
بر خلاف پرستش بت‏ها و شفاعت‏جویی مشركان كه خداوند درباره آنان می‏فرماید: «وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ وَ یَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ» یونس (10)، آیه 18..
آیه شریفه، مشركان را به دو جهت، مورد سرزنش و توبیخ قرار داده است:
1. عبادت و پرستش بت‏ها،
2. اعتقاد به وساطت بت‏ها.
مشركان مكه، اعتقاد به الوهیت بت‏ها نداشتند و آنها را «اللَّه» نمی‏دانستند؛ زیرا می‏گفتند: «هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ» . اما دچار شرك در ربوبیت بودند؛ یعنی، بت‏ها را موجوداتی می‏دانستند كه مستقل از اراده و قدرت خداوند، منشأ تأثیر و جلب خیر و دفع ضرراند. به همین جهت با قربانی كردن و خضوع و خشوع در برابر بت‏ها، در صدد جلب رضایت آنها بودند.
در نتیجه عمل مشركان مكه از سه جهت مورد نكوهش است:
1. شرك در ربوبیت، 2. شرك در عبادت، 3.اعتقاد به ربوبیت و عبادت در برابر سنگ و چوبی كه با دست خود تراشیده بودند. تعبیر «ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ» اشاره به شدّت پستی این اعتقاد و عمل است.
در حالی كه توسّل به اولیای الهی، اعتقاد به وساطت كسانی است كه خداوند به آنان چنین منزلتی داده است. ما اولیای الهی را نه «اللَّه» می‏دانیم و نه اعتقاد به ربوبیت و فاعلیت استقلالی آنان داریم؛ بلكه به نظر ما، هر گونه فاعلیت و تأثیرگذاری اسباب و واسطه‏های فیض، وابسته به اذن، اراده و قدرت خداوند است.


لینک دانلود


ادامه مطلب
متن سوال: آیا توسّل به پیامبر و امامان(ع) و حاجت خواستن از آنان، مؤثر دانستن غیر خدا و شرك نیست؟

متن پاسخ: پاسخ این سؤال در ضمن چند نكته روشن می‏شود:

یك. اقسام شرك‏
همچنان كه توحید اقسامی دارد، در برابر آن شرك نیز دارای اقسامی است؛ از جمله:
1-1. شرك ذاتی؛ یعنی، اعتقاد به دو، سه یا چند خدا. اما توحید ذاتی؛ یعنی، اعتقاد به یگانگی ذات خداوند.
1-2. شرك صفاتی؛ یعنی، اعتقاد به اینكه صفات خداوند زاید بر ذات او است. اما توحید صفاتی؛ یعنی، اعتقاد به اینكه صفات خدا عین ذات او است.
1-3. شرك افعالی؛ یعنی، اعتقاد به آفریننده‏ای برای هستی غیر از خداوند (شرك در خالقیت) و یا اعتقاد به موجودی كه در فاعلیت و تأثیرگذاری، مستقل از اراده و قدرت خداوند باشد (شرك در ربوبیت).
1-4. شرك در عبادت و پرستش؛ یعنی، پرستش غیر خدا، (مانند پرستش چوب، سنگ، ستاره و خورشید). شناخت این نوع شرك، متوقف بر روشن شدن مفهوم عبادت و پرستش است.

دو. عبادت و پرستش‏
«عبادت» نهایت ذلت و خضوع، در برابر كسی است كه اعتقاد به الوهیت او داشته باشیم و یا او را فاعل استقلالی و غیر وابسته بدانیم. بنابراین عبادت دو ركن دارد: 1. نهایت ذلت و خضوع، 2. اعتقاد به الوهیت یا فاعلیت استقلالی و نا وابسته.
هرگاه یكی از این دو ركن، نباشد، دیگر مفهوم عبادت و پرستش صدق نمی‏كند. خداوند خود به فرشتگان فرمان داده است، در مقابل آدم سجده كنند: «و یاد كن آن‏گاه كه فرشتگان را گفتیم: آدم را سجده كنید». بقره (2)، آیه 34. و یا فرزندان را به نهایت خضوع و تذلل در برابر والدین دستور داده است: «و بال‏های ذلت و خواری را از روی مهربانی برای آن دو [ پدر و مادر ]بگستران» اسراء (17)، آیه 24.. بدیهی است، این اعمال عبادت و پرستش غیر خدا محسوب نمی‏شود؛ و گرنه خدا امر به آن نمی‏كرد.

سه. توسّل و شرك‏
در توسّل، گاهی حاجت خود را از خدا می‏خواهیم و هنگام دعا او را به حق اولیایش قسم می‏دهیم كه حاجت ما را برآورده سازد. این روش را پیامبر اكرم(ص) تعلیم فرمود و خود نیز بدان عمل می‏كرد. كنزالعمال، ج 12، ص 148، ح 34425؛ مسند احمد بن حنبل، ج 4، ص 138. برای تفصیل بیشتر ر.ك: پرسش 19. در چنین روشی هیچ‏گونه احتمال شرك وجود ندارد.
در نوع دوم توسّل، خداوند را حاجت دهنده می‏دانیم و از اولیای الهی می‏خواهیم بر آمدن حاجت ما را از درگاه الهی درخواست كنند. در خواست دعا، نه تنها مؤثر دانستن غیر خدا نیست؛ بلكه اعتراف به این مطلب است كه تنها حاجت دهنده و مؤثر در عالم هستی، او است.
در نوع سوم توسّل به طور مستقیم حاجت خود را از اولیای الهی طلب می‏كنیم و این نیز شرك نیست؛ زیرا تأثیرگذاری آنها، به صورت غیراستقلالی و وابسته به اراده و قدرت الهی است. اسباب و واسطه‏های فیض همچنان كه در اصل وجود و بقای خویش، وابسته و قائم به او هستند، در فاعلیت و تأثیرگذاری نیز وابسته به اراده و قدرت خداوند می‏باشند. بنابراین نه توحید در ربوبیت به معنای انكار نقش اسباب است و نه اثبات نقش اسباب و واسطه‏های فیض، منافی با توحید ربوبی است. از این رو، تمسّك به آنها، منافاتی با توحید ربوبی ندارد.
بلی، اگر كسی اسباب و واسطه‏های فیض را، فاعل مستقل از اراده و قدرت خدا بداند و یا معتقد به مبدأ مؤثری در عالم هستی باشد كه خدا آن را سبب و واسطه فیض قرار نداده، دچار شرك گشته است.
بنابراین توسّل و حاجت خواستن از اولیای الهی، تمسّك به رابطه‏های فیض الهی و اسبابی است كه فاعل بودن آنان وابسته به قدرت و اراده خداوند است. در نتیجه این حاجت خواستن، شرك در ربوبیت نیست؛ همچنان كه تمسّك به سایر اسباب (مثل پزشك و دارو)، شرك در ربوبیت نیست. از سوی دیگر، چون كسی آنان را «خدا» و «اللَّه» نمی‏داند؛ بلكه تمام افتخار اولیای الهی این است كه بنده و مخلوق او هستند، شرك در الوهیت (شرك در ذات) هم نیست.
با توجه به آنچه در تبیین مفهوم «عبادت» گذشت، شرك در عبادت و پرستش نیز نخواهد بود؛ چون عبادت، خضوع و خشوع همراه با اعتقاد به الوهیت یا ربوبیت معبود است. بنابراین هیچ‏كدام از اقسام شرك، بر این نوع از توسّل، صدق نمی‏كند.
بر خلاف پرستش بت‏ها و شفاعت‏جویی مشركان كه خداوند درباره آنان می‏فرماید: «وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ وَ یَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ» یونس (10)، آیه 18..
آیه شریفه، مشركان را به دو جهت، مورد سرزنش و توبیخ قرار داده است:
1. عبادت و پرستش بت‏ها،
2. اعتقاد به وساطت بت‏ها.
مشركان مكه، اعتقاد به الوهیت بت‏ها نداشتند و آنها را «اللَّه» نمی‏دانستند؛ زیرا می‏گفتند: «هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ» . اما دچار شرك در ربوبیت بودند؛ یعنی، بت‏ها را موجوداتی می‏دانستند كه مستقل از اراده و قدرت خداوند، منشأ تأثیر و جلب خیر و دفع ضرراند. به همین جهت با قربانی كردن و خضوع و خشوع در برابر بت‏ها، در صدد جلب رضایت آنها بودند.
در نتیجه عمل مشركان مكه از سه جهت مورد نكوهش است:
1. شرك در ربوبیت، 2. شرك در عبادت، 3.اعتقاد به ربوبیت و عبادت در برابر سنگ و چوبی كه با دست خود تراشیده بودند. تعبیر «ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ» اشاره به شدّت پستی این اعتقاد و عمل است.
در حالی كه توسّل به اولیای الهی، اعتقاد به وساطت كسانی است كه خداوند به آنان چنین منزلتی داده است. ما اولیای الهی را نه «اللَّه» می‏دانیم و نه اعتقاد به ربوبیت و فاعلیت استقلالی آنان داریم؛ بلكه به نظر ما، هر گونه فاعلیت و تأثیرگذاری اسباب و واسطه‏های فیض، وابسته به اذن، اراده و قدرت خداوند است.


لینک دانلود

دسته موضوعی:شبهات,
منبع:آیا توسّل به پیامبر و امامان(ع) و حاجت خواستن از آنان، مؤثر دانستن غیر خدا و شرك نیست؟,
keyword:متن سوال: آیا توسّل به پیامبر و امامان(ع) و حاجت خواستن از آنان,مؤثر دانستن غیر خدا و شرك نیست؟ متن پاسخ: پاسخ این سؤال در ضمن چند نكته روشن می‏شود: یك. اقسام شرك‏ همچنان كه توحید اقسامی دارد,در برابر آن شرك نیز دارای اقسامی است؛ از جمله: 1-1. شرك ذاتی؛ یعنی,اعتقاد به دو,سه یا چند خدا. اما توحید ذاتی؛ یعنی,اعتقاد به یگانگی ذات خداوند. 1-2. شرك صفاتی؛ یعنی,اعتقاد به اینكه صفات خداوند زاید بر ذات او است. اما توحید صفاتی؛ یعنی,اعتقاد به اینكه صفات خدا عین ذات او است. 1-3. شرك افعالی؛ یعنی,اعتقاد به آفریننده‏ای برای هستی غیر از خداوند (شرك در خالقیت) و یا اعتقاد به موجودی كه در فاعلیت و تأثیرگذاری,مستقل از اراده و قدرت خداوند باشد (شرك در ربوبیت). 1-4. شرك در عبادت و پرستش؛ یعنی,پرستش غیر خدا,(مانند پرستش چوب,سنگ,ستاره و خورشید). شناخت این نوع شرك,متوقف بر روشن شدن مفهوم عبادت و پرستش است. دو. عبادت و پرستش‏ «عبادت» نهایت ذلت و خضوع,در برابر كسی است كه اعتقاد به الوهیت او داشته باشیم و یا او را فاعل استقلالی و غیر وابسته بدانیم. بنابراین عبادت دو ركن دارد: 1. نهایت ذلت و خضوع,2. اعتقاد به الوهیت یا فاعلیت استقلالی و نا وابسته. هرگاه یكی از این دو ركن,نباشد,دیگر مفهوم عبادت و پرستش صدق نمی‏كند. خداوند خود به فرشتگان فرمان داده است,در مقابل آدم سجده كنند: «و یاد كن آن‏گاه كه فرشتگان را گفتیم: آدم را سجده كنید». بقره (2),آیه 34. و یا فرزندان را به نهایت خضوع و تذلل در برابر والدین دستور داده است: «و بال‏های ذلت و خواری را از روی مهربانی برای آن دو [ پدر و مادر ]بگستران» اسراء (17),آیه 24.. بدیهی است,این اعمال عبادت و پرستش غیر خدا محسوب نمی‏شود؛ و گرنه خدا امر به آن نمی‏كرد. سه. توسّل و شرك‏ در توسّل,گاهی حاجت خود را از خدا می‏خواهیم و هنگام دعا او را به حق اولیایش قسم می‏دهیم كه حاجت ما را برآورده سازد. این روش را پیامبر اكرم(ص) تعلیم فرمود و خود نیز بدان عمل می‏كرد. كنزالعمال,ج 12,ص 148,ح 34425؛ مسند احمد بن حنبل,ج 4,ص 138. برای تفصیل بیشتر ر.ك: پرسش 19. در چنین روشی هیچ‏گونه احتمال شرك وجود ندارد. در نوع دوم توسّل,خداوند را حاجت دهنده می‏دانیم و از اولیای الهی می‏خواهیم بر آمدن حاجت ما را از درگاه الهی درخواست كنند. در خواست دعا,نه تنها مؤثر دانستن غیر خدا نیست؛ بلكه اعتراف به این مطلب است كه تنها حاجت دهنده و مؤثر در عالم هستی,او است. در نوع سوم توسّل به طور مستقیم حاجت خود را از اولیای الهی طلب می‏كنیم و این نیز شرك نیست؛ زیرا تأثیرگذاری آنها,به صورت غیراستقلالی و وابسته به اراده و قدرت الهی است. اسباب و واسطه‏های فیض همچنان كه در اصل وجود و بقای خویش,وابسته و قائم به او هستند,در فاعلیت و تأثیرگذاری نیز وابسته به اراده و قدرت خداوند می‏باشند. بنابراین نه توحید در ربوبیت به معنای انكار نقش اسباب است و نه اثبات نقش اسباب و واسطه‏های فیض,منافی با توحید ربوبی است. از این رو,تمسّك به آنها,منافاتی با توحید ربوبی ندارد. بلی,اگر كسی اسباب و واسطه‏های فیض را,فاعل مستقل از اراده و قدرت خدا بداند و یا معتقد به مبدأ مؤثری در عالم هستی باشد كه خدا آن را سبب و واسطه فیض قرار نداده,دچار شرك گشته است. بنابراین توسّل و حاجت خواستن از اولیای الهی,تمسّك به رابطه‏های فیض الهی و اسبابی است كه فاعل بودن آنان وابسته به قدرت و اراده خداوند است. در نتیجه این حاجت خواستن,شرك در ربوبیت نیست؛ همچنان كه تمسّك به سایر اسباب (مثل پزشك و دارو),شرك در ربوبیت نیست. از سوی دیگر,چون كسی آنان را «خدا» و «اللَّه» نمی‏داند؛ بلكه تمام افتخار اولیای الهی این است كه بنده و مخلوق او هستند,شرك در الوهیت (شرك در ذات) هم نیست. با توجه به آنچه در تبیین مفهوم «عبادت» گذشت,شرك در عبادت و پرستش نیز نخواهد بود؛ چون عبادت,خضوع و خشوع همراه با اعتقاد به الوهیت یا ربوبیت معبود است. بنابراین هیچ‏كدام از اقسام شرك,بر این نوع از توسّل,صدق نمی‏كند. بر خلاف پرستش بت‏ها و شفاعت‏جویی مشركان كه خداوند درباره آنان می‏فرماید: «وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ وَ یَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ» یونس (10),آیه 18.. آیه شریفه,مشركان را به دو جهت,مورد سرزنش و توبیخ قرار داده است: 1. عبادت و پرستش بت‏ها,2. اعتقاد به وساطت بت‏ها. مشركان مكه,اعتقاد به الوهیت بت‏ها نداشتند و آنها را «اللَّه» نمی‏دانستند؛ زیرا می‏گفتند: «هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ» . اما دچار شرك در ربوبیت بودند؛ یعنی,بت‏ها را موجوداتی می‏دانستند كه مستقل از اراده و قدرت خداوند,منشأ تأثیر و جلب خیر و دفع ضرراند. به همین جهت با قربانی كردن و خضوع و خشوع در برابر بت‏ها,در صدد جلب رضایت آنها بودند. در نتیجه عمل مشركان مكه از سه جهت مورد نكوهش است: 1. شرك در ربوبیت,2. شرك در عبادت,3.اعتقاد به ربوبیت و عبادت در برابر سنگ و چوبی كه با دست خود تراشیده بودند. تعبیر «ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ» اشاره به شدّت پستی این اعتقاد و عمل است. در حالی كه توسّل به اولیای الهی,اعتقاد به وساطت كسانی است كه خداوند به آنان چنین منزلتی داده است. ما اولیای الهی را نه «اللَّه» می‏دانیم و نه اعتقاد به ربوبیت و فاعلیت استقلالی آنان داریم؛ بلكه به نظر ما,هر گونه فاعلیت و تأثیرگذاری اسباب و واسطه‏های فیض,وابسته به اذن,اراده و قدرت خداوند است. لینک دانلود,آیا توسّل به پیامبر و امامان(ع) و حاجت خواستن از آنان,مؤثر دانستن غیر خدا و شرك نیست؟,
- - -
+نظر();
 
محصولات تصادفی





منوی اصلی
خانه
قرعه کشی ایران مارکت سنتر
رهگیری ایران مارکت سنتر
گفتگو با مدیر
پیام به مدیر
RSS
Atom
 
موضوعات مطالب
شبهات
ترتیل قرآن
محصولات ایران مارکت سنتر
محصولات فروشگاه اینترنتی فروش
تصاویر مذهبی عکس مذهبی
سخنرانی مذهبی
نرم افزار مذهبی
مداحی خوانی مذهبی مرثیه خوانی و مولودی خوانی مذهبی
 
کلمات کلیدی
مداحی
پس از کلیک روی دکمه زیر و تکمیل فرم سفارش
ابتدا محصول یا محصولات مورد نظرتان را درب منزل یا محل کار تحویل
سپس وجه کالا و هزینه ارسال را به مامور پست بپردازید. جهت مشاهده
محرم
 
نظر سنجی
برای چه کاری وارد وبلاگ شدید؟





 
جستجو





 
آمار
کل بازدید:
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد کل مطالب :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
 
سایر امکانات
 


تمامی حقوق محفوظ می باشد!

www.ShiaTheme.com